HISTORIA - działalność (1947-1997)

Prezentacja działalności Wyższego Seminarium Duchownego w 50 - leciu powojennym ukazuje, że opracowania różnych aspektów tej działalności wydobywają ze wspólnego skarbca rzeczy "nowe i stare". Dla współczesnego pokolenia czasy powojenne należą już do "starych". W opracowaniu działalności alumnów WSD we Wrocławiu sięgnąłem do archiwum seminaryjnego, do istniejących opracowań, a przede wszystkim do żyjących świadków (Ks. Biskupa Józefa Pazdura, Ks. Infułata Stanisława Turkowskiego i Ks. Infułata Staniaława Pietraszki), prosząc ich o wypowiedzi ilustrujące życie alumnów zwłaszcza w pierwszym okresie istnienia seminarium po II - giej wojnie światowej. Kolejne etapy funkcjonowania Seminarium są już łatwiejsze do zobrazowania, bowiem od 1962 r. istnieje dobrze prowadzona "Kronika Seminaryjna", archiwum seminaryjne, można się też odwołać do osobistych przeżyć i doświadczeń związanych z życiem alumnów w naszym seminarium i ich działalnością.

Papież Jan Paweł II w adhortacji "Pastores dabo vobis" naucza, że powinniśmy na seminarium duchowne patrzeć jako "na określony czas i miejsce", ale przede wszystkim jako "na wspólnotę wychowawczą w drodze". Ta "wspólnota wychowawcza w drodze" zaczęła funkcjonować jak wiemy 8 października 1947 r. Stanowili ją wówczas klerycy pierwszego roku w liczbie 24 wraz ze swymi Księżmi Moderatorami, Księdzem Rektorem Józefem Marcinowskim i Wicerektorem Albertem Wojtczakiem oraz Ojcem Duchownym Ks. Franciszkiem Sąsiadkiem. Dziś, po podziale Archidiecezji na diecezję wrocławską i legnicką, wspólnotę seminaryjną stanowi 136 alumnów wraz z Rektorem, dwoma Księżmi Wicerektorami, dwoma Księżmi Prefektami, czterema Ojcami Duchownymi oraz jednym Księdzem Dyrektorem i Księdzem Wicedyrektorem od spraw administracyjno - gospodarczych. Największa liczba alumnów była na początku lat osiemdziesiątych. Przygotowywało się wówczas do kapłaństwa około 330 kleryków.

W swojej powojennej pięćdziesięcioletniej historii Wyższe Seminarium Duchowne we Wrocławiu wykształciło 1520 kapłanów. Pracują oni przede wszystkim na terenie macierzystej archidiecezji, ale niektórzy pełnią służbę kapłańską poza diecezją np. na KUL-u w Lublinie, czy na ATK w Warszawie, jak również na misjach w Brazylii, Argentynie i Afryce, w Ameryce Północnej, w kilku krajach Zachodniej i Wschodniej Europy.

Szczególnie ciekawie przedstawia się topografia napływu kandydatów do Wrocławskiego Wyższego Seminarium Duchownego. W pierwszych latach kandydaci do naszego seminarium przybywali z różnych stron Polski. W latach 60 - tych połowa była już z Archidiecezji (tak było na moim roku). W 1991 r. po raz pierwszy wśród kandydatów nie było nikogo spoza Archidiecezji. Wszyscy kandydaci urodzili się na Dolnym Śląsku. W ostatnim roku zgłosili się też kandydaci z innych diecezji.

Alumni przygotowujący się do kapłaństwa powinni, jak wskazuje Jan Paweł II we wspomnianej już adhortacji, formację ludzką, duchową, intelektualną i duszpasterską. Życie seminaryjne ma swoje bogate przejawy, które powiązane są z tymi poszczególnymi formacjami i z nich wypływają.

Reasumując należy powiedzieć, że podkreślone wyżej dziedziny działalności alumnów Wrocławskiego Seminarium Duchownego we Wrocławiu nie wyczerpują pełnej inwencji kleryków wrocławskich w całej powojennej historii Wrocławskiego "Domu Ziarna". Zaprezentowane zostały najważniejsze i najbardziej charakterystyczne nurty aktywności kleryków, ilustrujące ich możliwości, w każdym pokoleniu kandydatów do kapłaństwa. Godni uznania są klerycy z pionierskiego kresu tworzenia się Wrocławskiego Seminarium, których nie przerażały trudne warunki socjalne i wiele fizycznej pracy. Konsekwentnie dążyli do obranego celu jakim dla nich było kapłaństwo. Niemniej godni szacunku są klerycy lat 70-tych i 80- tych, którzy w innych warunkach, równie gorliwie, wykorzystując możliwości seminaryjne realizowali swoje powołanie do kapłaństwa. Alumni lat 90-tych nie zaprzepaszczają wielkich tradycji wyrosłych z poprzednich pokoleń. Podtrzymują je i ubogacają swoją inicjatywą, ukazując swoje możliwości intelektualne i duchowe, przetwarzane na konkretne działanie. Należy żywić nadzieję, że nowe pokolenia kandydatów do kapłaństwa, trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa i stulecia powojennej historii Wrocławskiego Seminarium Duchownego, będą w wysiłku formacyjnym podejmować to wszystko, co pozwoli im być jak najlepszymi kapłanami swoich czasów.