|
W czasie
Adwentu kościół przez szczególną Mszę św. oddaje cześć Matce Bożej.
Eucharystię tą nazywamy Mszą roratnią. Sama nazwa wywodzi się od
słów pieśni na wejście: r o r a t e.
W Polsce najstarsze wzmianki o roratach sięgają XIII
wieku. Pierwsze formularze znajdują się w księgach liturgicznych
cystersów śląskich. Czy zakonnicy ci przejęli praktykę sprawowania
Mszy roratniej skądinąd, czy taż sami, jako czciciele Najświętszej
Maryi Panny ją wytworzyli, pozostaje nadal sprawą otwartą.
Przypuszcza się, że rozpowszechnienie się tej praktyki w Polsce ma
jakieś związki z praktyką w krajach Zachodu. Warto nadmienić, że
roraty w Polsce sprawowane były przy licznym udziale wiernych, mimo
wczesnej pory celebracji (najczęściej w okolicach godz. 6 - 7 ) .
Świeca adwentowa – roratka
Z odprawieniem Mszy roratniej wiąże się zapalenie
specjalnej świecy – roratki. Światło Jutrzenki jest symbolem
Niepokalanej, która przyniosła ludzkości Chrystusa – Słońce,
światłość świata.
Wieniec adwentowy
Stosunkowo młody jest zwyczaj zawieszania w kościele
wieńca adwentowego. Inicjatorem tego zwyczaju był protestancki
teolog i pastor Jan Henryk Wicher. Zwyczaj ten upowszechnił się w
Polsce. Na świerkowym wieńcu umieszcza się cztery świece
symbolizujące cztery niedziele Adwentu. Świece, zieleń i forma
(krąg) wieńca posiadają swoją wymowę – światło, nadzieja, życie,
Bóg. W całości wieniec jest symbolem wspólnoty oczekującej w miłości
i radości swego Pana.
Kalendarz adwentowy
Ma on kształt drabiny, po której Dziecię Jezus zstępuje
w kierunku żłóbka. Symbolizuje Maryję, która stała się drabiną
niebieską przez którą Bóg zstępuje na ziemię.
kl. Mateusz Piotrowski
Opracowano na podstawie:
„Liturgika”
tom. II, ks. Bogusław Nadolski TChr, Pallottinum, Poznań 1991
„Zarys Liturgiki”, ks. Tarsycjusz Sinka CM, Kraków 2003
Pobierz!
|