Każdy z nas jest powołany

do głoszenia Słowa Bożego.

Wszyscy chrześcijanie mają prawo a zarazem obowiązek, by Boże orędzie zbawienia rozszerzało się za ich przyczyną coraz to bardziej po całym świecie. Każdy ochrzczony, jako ten, który przez chrzest został wcielony w Chrystusa i włączony w nowy Lud Boży, stał się uczestnikiem Jego potrójnej misji. Sobór Watykański II przypomniał i pogłębił prawdę o kapłaństwie powszechnym, które jest udziałem wszystkich wiernych.             Konstytucja dogmatyczna o Kościele potwierdza udział ludu Bożego w tej potrójnej misji Chrystusa i Kościoła. Ich zadaniem jest szukać Królestwa Bożego zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej. Stąd chrześcijanie wezwani są do głoszenia Chrystusa swoim życiem i przykładem wszędzie, gdzie się znajdują na podstawie mandatu udzielonego im przez samego Chrystusa: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (Mk 16,15). Chrześcijanie będąc członkami Kościoła są równocześnie głosicielami Ewangelii, bowiem cała misja kościoła koncentruje się i rozwija w ewangelizacji. To właśnie uczestnictwo wiernych świeckich w nowej ewangelizacji stanowi o jej skuteczności. Na Kościele założonym przez Jezusa spoczywa obowiązek krzewienia wiary i zbawienia Chrystusowego, zarówno na mocy rozkazu, który po Apostołach odziedziczyli biskupi, wspomagani przez kapłanów i zjednoczeni z Następcą Piotra, Najwyższym Pasterzem Kościoła, jak też na mocy życia przekazanego przez Chrystusa swoim członkom. Stąd całe posłannictwo Kościoła uskutecznia się działalnością, aby wszystkich doprowadzić do wiary, wolności i pokoju Chrystusowego przez przykład życia, głoszenie słowa, sakramenty święte i inne środki łaski.
            Otrzymana łaska staje się przecież dla chrześcijan konkretnym zadaniem wymagającym odpowiedzi w rzeczywistości codziennego życia. Dlatego też odnowa porządku doczesnego, czyli jego uporządkowanie według zamysłu i woli Bożej jest pierwszorzędnym zadaniem wierzących, wypływającym z ich właściwego powołania. W pierwszym rzędzie do świeckich, co wynika z ich powołania, należy prowadzić sprawy doczesne i porządkując je po Bożemu, szukać Królestwa Bożego i w ten sposób w życiu prywatnym, rodzinnym i polityczno-społecznym być świadkami Chrystusa i Jego samego objawiać innym, walczyć o sprawiedliwe prawa w społeczeństwie oraz jaśniejąc wiarą, nadzieją i miłością stawać się zaczynem dla uświęcenia świata.
           Zasada ta zawiera wskazówki działania dla wszystkich wiernych. Można ją wyrazić w naszym codziennym życiu np.: świadczyć o Chrystusie; świadczyć o Ewangelii; naśladować Chrystusa.
           Świadczyć o Chrystusie, czyli żyć tak jak pragnie tego Jezus – nasladować Go, życiem swoim ukazywać i głosić Ewangelię, aby stać się zachętą dla innych do respektowania zasad ewangelicznych. Bowiem, aby uświęcić świat wszyscy wierni mają obowiązek wpierwej dążenia do osobistej świętości. A dopiero jasniejąć wiarą, nadzieją i miłością mogą uświęcać świat.
           Apostolstwo sprawuje się w wierze, nadziei i miłości, które rozlewa Duch Święty w sercach wszystkich członków Kościoła. Co więcej, przykazanie miłości, które jest największym poleceniem Pana, przynagla wszystkich wiernych do zabiegania o chwałę Boga przez nadejście Jego królestwa i o życie wieczne dla wszystkich ludzi, by poznali jedynego Boga prawdziwego oraz tego, którego posłał Jezus Chrystus (por. J 17,3).
           Tak więc wszystkim wiernym nałożona zostaje odpowiedzialność o przyczynianie się do tego, by wszyscy ludzie na całym świecie poznali i przyjęli boskie orędzie zbawienia. Wszyscy chrześcijanie powinni mieć żywą świadomość odpowiedzialności swojej za świat, powinni pielęgnować w sobie ducha prawdziwie katolickiego i poświęcić swe siły dziełu ewangelizacji.
            Świętość osobista wiernych staje się siłą napędową dla ich apostolstwa. Jak mówi konstytucja soborowa Lumen gentium: Apostolstwo świeckich jest uczestnictwem w samej zbawczej misji Kościoła i do tego właśnie apostolstwa sam Pan przeznacza wszystkich przez chrzest i bierzmowanie.
           Pierwszą i najważniejszą powinnością chrześcijan w szerzeniu wiary jest głębokie życie chrześcijańskie. Gorliwość ich bowiem w służbie Bożej i miłość wobec bliźniego wniosą świeży powiew duchowy do całego Kościoła, który okaże się jako znak podniesiony wśród ludów, jako „światłość świata” i „sól ziemi”. Dlatego wszyscy, także świeccy, powinni czuć się zobowiązani do głoszenia Chrystusa tam, gdzie czasami tylko poprzez nich mogą ludzie usłyszeć Dobrą Nowinę i poznać Chrystusa. Skuteczność apostolstwa Kościoła zależy od obopólnej współpracy hierarchii i wiernych świeckich. To właśnie ich wspólna działalność dla rozszerzania orędzia zbawienia staje się podstawowym świadectwem jedności Kościoła dla świata i całej społeczności ludzkiej. Dopiero wówczas staje się Kościół doskonałym znakiem Chrystusa, gdy dla dobra Ewangelii wraz z duchownymi współpracują świeccy. Ten obowiązek współpracy świeckich i ich pasterzy podkreślił Sobór Watykański II, mówiąc o wzajemnym przyporządkowaniu jednych i drugich we właściwy sposób uczestniczących w jednym kapłaństwie Chrystusa i jednakowej godności chrześcijańskiej.
            Dokumenty soborowe ukazują wartość zaangażowania świeckich w misję Chrystusa podkreślając obowiązek głoszenia przez nich czynem i słowem Ewangelii. Uczestniczą oni w misji uświęcająco - kapłańskiej, a co za tym idzie mają uświęcać siebie i przekształcać swoje otoczenie w narzędzie świętości. Każdy wierny w ten sposób wnosi swoją cząstkę w dzieło misyjne wśród narodów. Dzieje się to w Kościele i poprzez Kościół, który dzięki osobistej świętości swoich wiernych staje się ludem zbawionym, ale także ludem zbawiającym.

Opracował:
kl. Adrian Stefaniuk, rok V